dossiers
In de rubriek Emmen.Toen laten we elke week een foto zien van Emmen uit ...
Een historische dag voor het Drentse voetbal én in het bijzonder voor E...
De gemeente Emmen voert een actief beleid ten aanzien van het kweken van...
De verdubbeling van de N34 tussen Emmen en Coevorden is al jarenlang een...
Grittologie

Toppunt van vernedering

Door Roel Grit op woensdag 27 juni 2018 16:00
  • ignore touch

    Roel Grit. © Roel Grit

mail pinterest

‘Gaat u maar mee, meneer.’ De jongedame begeleidt me naar de catacomben van het gebouw. Als je voor de hele week boodschappen haalt, scharrel je zomaar een uur in de supermarkt rond. In die tijd kruipt kou van de koelvitrines bij je rug omhoog en stimuleert onverbiddelijk je stoelgang.

Vertwijfeld loop ik met hoge nood en een half afgewerkte boodschappenlijst door de winkel, wetend dat ik het thuistoilet niet ga halen.

‘Waar is het toilet?’ vraag ik aan een vakkenvuller. ‘Een klantentoilet hebben we hier niet, meneer’, antwoordt de jongen. ‘Maar ik zal even iemand voor u roepen.’ De splinternieuwe Jumbosupermarkt in mijn wijk de Rietlanden is prachtig verbouwd en ruim ingericht. Bij de opening zei ik nog tegen de bedrijfsleider ‘Volgens mij krijgen jullie concurrenten het hier moeilijk mee.’ De bedrijfsleider reageerde trots: ‘En wij hebben het grootste assortiment!’ 't Mocht kennelijk wat kosten, maar blijkbaar kon er geen klantentoilet van af. Ik probeer het te begrijpen: zou zo’n toilet niet mogen van het hoofdkantoor in Veghel?

Ik had mijn vraag expres aan een mannelijke variant van de vakkenvuller gesteld, maar hij roept via zijn ‘oortje’ genoemde jongedame op. En dan volgt een surrealistische vernedering voor een 60-plusser. Ik verdwijn met het meisje in het magazijn, gelokaliseerd achter de winkelmuur. Als een klein jongetje - nog net niet bij de hand genomen - daal ik onder begeleiding af naar de kelder onder het magazijn. Het meisje kijkt mij troostend aan: ‘Zo ziet u de winkel ook eens van een andere kant, meneer.’

Omdat ik zomaar iets kan stelen, blijft mijn bewaakster wachten voor de deur. Ik voel de druk op mij toenemen en probeer zo snel mogelijk mijn privézaken af te handelen. Op de weg terug - langs de ondergrondse bedrijfskantine - voel ik de meewarige blikken van het personeel. Ik wend mijn blik beschaamd af. In zwijgende stilte lopen we terug de winkel in. Mijn halfvolle kar staat er nog steeds. Ik wil naar huis, maar moet eerst nog mijn boodschappenlijstje afhandelen. Met een volle kar zie ik mijn begeleidster zitten achter kassa twee. Onopvallend schuif ik aan in de veel langere rij van kassa vijf.

Ik ga eens uitzoeken hoe andere supermarkten dit hoognodige probleem oplossen. Misschien moet de Rietlandense bedrijfsleider toch eens toestemming in Veghel vragen voor een klantentoilet!

www.grittologie.nl