dossiers
Op de vroege ochtend van 3 september 2018 kwam de 20-jarige Duitse stude...
Iedere week in de Emmer Courant een bijdrage van de stichting Gemeentedi...
Een historische dag voor het Drentse voetbal én in het bijzonder voor E...
De Provinciale Statenverkiezingen van Flevoland vinden plaats op 20 maar...
Maak Het Mee

Van goede grond

Door Burgemeester Eric van Oosterhout op dinsdag 15 januari 2019 11:00
  • ignore touch

    Wim Beekman benoemd tot Emmenaar van het Jaar tijdens de nieuwjaarsreceptie in het Atlas Theater. © Boudewijn Benting

mail pinterest

De eerste weken van zo’n nieuw jaar staan in het teken van allemaal nieuwjaarsrecepties. Een mooi feestje in Schoonebeek. Een bijeenkomst voor de medewerkers van het gemeentehuis. Onze eigen grote receptie in het Atlas Theater. De gezellige receptie in het provinciehuis.

Een groot noordelijk nieuwjaarsfeest in de Martiniplaza. Een ontmoeting met heel veel ondernemers in de nieuwe Drommedaar. Volle bak bij het dorpsfeest in Nieuw-Weerdinge met de uitreiking van De Pluim. En minstens zoveel mensen in het dorpshuis in Erica met prijzen voor de Sportploeg en de Vrijwilliger van het jaar. En een nieuwjaarswandeling in Weerdinge.

Het is nog een geluk dat ik amper drink, anders was het een zware week geworden. Nu is het vooral leuk en nuttig, want in de wandelgangen spreek je heel veel mensen.

Tussen alle nieuwjaarsrecepties door is daar ineens het nieuwjaarsconcert.

Ineens gaat er een luikje open in je geheugen: “Herinnering is een hond, die gaat liggen waar hij wil.” (Cees Nooteboom).

Mooi gezegd. Bij het nieuwjaarsconcert denk ik aan nieuwjaarsdag, zo’n dag waarop je niet mocht voetballen. Een soort zondag. Op de kolenkachel staat de tutti frutti - waar ik niet zo heel dol op was - warm te worden. Iedereen kijkt naar de tv. In een grote zaal in Wenen zit heel deftig publiek. In ieder geval geen mensen die ik normaal tegen kwam. Het grote orkest speelde muziek, waarop ik net als op de tutti frutti niet zo dol was. Als ik een opmerking maak, zeggen mijn lieve vader en moeder haast gelijk “sst”.

Nu ben ik een halve eeuw verder. En al heel wat nieuwjaarsconcerten en vele andere klassieke concerten verder. Ik mag de aftrap doen in een bijna uitverkocht Atlas Theater. Het nieuwjaarsconcert in Emmen gaat van start. Nu geen Wiener Philharmoniker. En ook geen Willy Boskosvky als dirigent (“hij wordt al wel een beetje kaal, mam. Sst”). Het Noord Nederlands Orkest doet Emmen aan met een gevarieerd concert.

De bevlogen Atlas-directeur Machteld van der Werf introduceert de solist: Annemarie Kremer. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van haar gehoord. Voor het concert maken we even kennis. Leuke vrouw. Ze is een fameuze zangeres, die al heel veel prijzen over de hele wereld heeft gewonnen. Op het podium horen we waarom. Wat een stem! Met zwierige gebaren en de ene mooie melodie na de andere legt ze de zaal plat. Daar zitten heel wat bekenden. Want geloof het of niet: deze wereldster is om de hoek geboren. In Emmer-Compascuum. Net als voor Nobelprijswinnaar Ben Feringa (Barger-Compascuum) was de geboorteplaats geen belemmering. Ook op het Veen worden mensen met talent geboren. Zij ontwikkelden hun talent, omdat ze daarvoor de kansen kregen.

Na afloop krijgt ze een staande ovatie. Dat doet haar zichtbaar goed. Niet om die ovatie. Die krijgt ze denk ik wel vaker. Maar omdat het grote applaus vanaf haar geboortegrond klinkt. We zijn trots op elke inwoner die zijn kansen pakt. Ze is ‘van goede grond’, zoals de inspirerende cultuurwethouder Bouke Durk Wilms zou hebben gezegd. Hij zou net zo hebben genoten als ik.