Natuur om de hoek

Segrijnslak

Door Paul Mentink op vrijdag 7 oktober 2016 18:30
  • ignore touch

    Segrijnslak. © Paul Mentink

mail pinterest

Laatst vroeg een buurman of ik even bij hem in zijn tuin wilde komen, om iets bijzonders te bekijken. Hij was daar bezig geweest en kwam tussen wat tuinafval een aantal kleine witte bolletjes tegen.

Het leken net piepschuimkorreltjes en waren ongeveer zo groot als kunstmestkorrels. Beide konden het niet zijn, dus bleef maar een andere optie over: het waren de eitjes van een slak. Gezien de grootte van de eitjes, ruim vier millimeter in diameter, waren ze gelegd door de segrijnslak.

In de Nederlandse tuinen komt de segrijnslak vrij algemeen voor. Dit soort heeft een bruin huisje, wat er vaak verweerd uitziet. Oorspronkelijk is de segrijnslak in Nederland niet inheems, maar is hij lang geleden ingevoerd op groenten vanuit Zuid- Europa. De Romeinen schijnen daar een rol in gespeeld te hebben, die lustten toentertijd deze slakken graag. Sindsdien heeft hij zich bij ons ingeburgerd. De segrijnslak is niet te verwarren met andere huisjesslakken. De meest algemene huisjesslak is de tuinslak, maar die heeft opvallende donkere en lichte strepen op zijn huisje.

Tijdens het kruipen heeft de segrijnslak een lengte van ongeveer zes centimeter. De kleur van zijn lichaam is licht- tot donkergrijs en is niet gevlekt. Zijn kop heeft vier tentakels, waarvan er twee de ogen bevatten en de andere twee zijn voelsprieten. Deze tentakels kan hij in zijn kop terugtrekken.

De segrijnslak is hermafrodiet, wat wil zeggen dat deze slak zowel mannelijke als vrouwelijke eigenschappen bezit. Voor het produceren van de prachtige witte eitjes zijn wel twee slakken nodig. Zijn slakkenhuisje is drie tot vier centimeter groot en heeft vier of vijf windingen. De kleur is bruin tot donkerbruin en heeft een zeer grillige tekening van lichtere en donkere vlakken.

De segrijnslak kan een leeftijd van vijf jaar bereiken, mits hij geen deel uitmaakt van het menu van een zoogdier of een vogel. Maar hij staat ook op het menu van de mens. Zijn andere naam is namelijk de “kleine wijngaardslak” en zoals iedereen weet zijn wijngaardslakken eetbaar. De segrijnslak dus ook, maar om hem gelijk vanuit de tuin in een pan te gooien is niet verstandig.

In een restaurant bestel ik wel eens slakken. Daarom bedacht ik, dat het vrij simpel zou zijn om zelf segrijnslakken klaar te maken. Maar na wat zoekwerk op het internet is mijn idee daarover drastisch gewijzigd. Zo is het onduidelijk wat een gevonden segrijnslak gegeten heeft. Als dat bijvoorbeeld klimopbladeren waren, dan is er een probleem, want die bladeren zijn giftig voor de mens.

Kortom, een segrijnslak moet eerst een paar dagen ontgiften. Sluit hem op in een afgesloten plastic container met wat voedsel. Het liefst sappig groenvoer of wat meel. Hierna een paar dagen laten vasten, om zijn darmen te legen.

De meest humane manier om hem vervolgens te doden is hem eerst in de vriezer te verdoven en gelijk daarna in kokend water te dompelen. Vervolgens een paar keer spoelen in water met zout en/of azijn, dit om zijn slijmlaag te verwijderen. Dan pas is hij op de gebruikelijke manier te bereiden, bijvoorbeeld in de oven met kruidenboter. Kortom, ik voer de slakken uit de tuin liever op aan mijn kippen.

 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.