De Gamers

Trico vereist geduld in The Last Guardian

Door De Gamers op dinsdag 24 januari 2017 15:47
0 reactiescomments
  • ignore touch

    The Last Guardian © IGDB

  • ignore touch

    The Last Guardian © IGDB

mail pinterest

Het was tijdens de E3 (Electronic Entertainment Expo) van 2009 dat deze game werd aangekondigd voor de Playstation 3. We zagen een mythische trailer die er geweldig uitzag maar ook veel vragen opriep.

Wie of wat was dit groot realistisch vormgegeven wezen dat nog het meest leek op een kruising tussen een vogel en een hond en hoe maakt deze onderdeel uit van de gameplay? Zoiets hadden we nog niet eerder gezien. Verder zagen we een cartoonesk vormgegeven jongetje in een grauwe en fletse tempelachtige setting die qua stijl veel weg heeft van Ico en Shadow of the Colossus. 

Niet heel gek want het creatieve genie achter deze game is diezelfde Fumito Ueda. Dat schiep direct hoge verwachtingen. Echter zou de game pas in december 2016 het daglicht zien en de standaard van een goede game ligt inmiddels vrij hoog. Heeft The Last Gaurdian de tand des tijd kunnen doorstaan en is deze game het wachten meer dan waard geweest?

Te hoog gegrepen

De vertraging is, als we de berichtgeving mogen geloven, veroorzaakt door technische problemen en de complexiteit van het programmeren voor de Playstation 3. Meerdere ontwikkelaars hadden grote moeite om de Cell processor van de PS3 op de juiste wijze aan te spreken en deze optimaal te benutten. Men kreeg dit niet geoptimaliseerd voor de PS3 en al snel was de conclusie dat wat Ueda voor ogen had niet haalbaar is op de beperkte hardware van de PS3. Het ontwikkelteam viel uit elkaar en werd later, toen de PS4 werd aangekondigd, met een compleet andere hardware architectuur (x86) door een deel van de toenmalige bezetting en anderen met  Ueda als (creative) director aan het roer weer opgepakt. Sony wilde hun investering eindelijk gaan terugverdienen.

Trico heeft het jongetje nodig

Even kort over het verhaal vrij van spoilers. Je bent een klein jongetje en wordt wakker in een grot naast een groot wezen zoals eerder beschreven met een aantal speren in zijn lichaam. Hij ademt zwaar en heeft het moeilijk. Hoe jij en dat wezen daar gekomen zijn is een raadsel. Wat je precies moet doen is ook niet helemaal duidelijk en vanaf dat moment dien je het allemaal zelf maar uit te zoeken. Af en toe word je wel getrakteerd op een (Japanse) voiceover welke wat tips geeft en wat meer diepgang prijsgeeft over het verhaal. Het een en ander wordt gepresenteerd door een inmiddels volwassen versie van het jongetje die jij bestuurt en welke als terugblik aan de speler wordt gepresenteerd. Dat jij het wezen, genaamd Trico, nodig hebt om door de immense tempels en groteske buitenomgevingen te navigeren wordt al snel duidelijk. Maar Trico heeft het jongetje ook keihard nodig en daarmee wordt al snel de kiem gelegd voor een bijzondere band tussen Trico en het jongetje.

Fantastische kunstmatige intelligentie

De band die ontstaat tussen de twee is zeer speciaal en uiterst geloofwaardig. Dit komt mede door de fantastische kunstmatige intelligentie en bijbehorende animaties die de makers verwerkt hebben in het wezen Trico. In geen enkele andere game heb ik dit zo gezien of ervaren. Dat werkt af en toe wel twee kanten op. Je kunt Trico namelijk niet besturen maar later in het spel wel een aantal vage aanwijzingen geven welke de ene keer meteen wordt opgevolgd en de andere keer sta je ellenlang commando’s te geven voordat Trico het snapt. Dat is vaak frustrerend en het haalt op veel momenten de flow uit de game. De maker heeft deze willekeur zo bedoeld. Voor de simpelste handelingen kan het soms minutenlang duren voordat Trico op de juiste plaats staat en hij vervolgens doet wat jij hem probeert op de te dragen. Je kunt het zeer realistisch noemen want onze huisdieren gedragen zich ook op zo’n manier maar het heeft mij de nodige keren doen vloeken. Om dan meteen maar de negatieve aspecten qua gameplay er even bij te pakken. De camera werkt ook niet heel lekker. Je bent een klein jongetje in de nabijheid van een groot wezen. Vaak verdwijn je uit het zicht omdat Trico er voor gaat staan of letterlijk in de weg loopt. Het klimmen en klauteren op Trico of het van hem af komen is vaak een trial en error aangelegenheid. Hier schieten de controls echt tekort.

Niet in ieder hoekje snuffelen naar collectibles

Wat maakt deze game dan wel zo goed? Het is een heerlijke platform adventure game waarbij het doel is om, ik zal niet verklappen wat precies maar in ieder geval naar hoger gelegen gebied te geraken. Je hoeft dus niet op zoek naar wapens, te verzamelen objecten of in elk hoekje te gaan snuffelen naar collectibles. Je dient van A naar B zien te komen waarbij veel (simpele) puzzelelementen komen kijken en veel platform werk. Lekker old school basic! De toevoeging van, wat ik noem emotionele puzzels welke tussen Trico en jou als speler (het jongetje) overwonnen moeten worden, maken de game uniek. Helemaal gezien het wezen Trico zeer realistisch op zijn omgeving reageert. Wat verder erg goed is uitgevoerd is de immense spelwereld, zowel binnen in tempels als daarbuiten, welke realtime wordt gerenderd. Met name Trico en zijn enorme verenbos plus de buitenwerelden zijn prachtig vormgegeven. De tempels zijn van binnen wat simpel en niet voorzien van al te veel detail. Op dit soort momenten merk je goed dat je te maken hebt met een van origine PS3-game.

Visueel gezien maken met name de buitenomgevingen, de animaties en Trico erg veel indruk.

Daartegenover staat dat dit blijkbaar heel wat rekenkracht vraagt en de framerate op de PS4 (niet pro versie) regelmatig sterk onder de 30 fps daalt. Blijkbaar is niet alleen de PS3 niet krachtig genoeg voor deze game. Dit doet erg afbreuk aan de presentatie en voelt daardoor vaak wat houterig aan. In de tempels gaat het beter maar daar is weer weinig detail in de spelwereld te zien. Ondanks dat waan je je in een heerlijke mythische sfeer, welke nog eens onderstreept word door een erg fijne soundtrack.

Emotionele verbintenis

Het feit dat je echt zelf moet uitzoeken wat je moet doen, waar je heen moet en op welke manier Trico je daarbij kan helpen hebben mij constant geboeid. De band die ontstaat tussen jongetje en het wezen wordt op een prachtige manier tot uitdrukking gebracht en deze emotionele verbintenis is als speler goed te voelen. Jammer dat de rit van plusminus 12 uur niet geheel vlekkeloos verloopt door het matige camerawerk, de wat stroperige controls, het geduld dat je met Trico moet hebben en de sterke framedrops. Maar er zijn mijn inziens meer dan genoeg elementen die de game overeind houden en je een geweldige spelervaring bieden.

Cijfer 8,0

Liam Brands (1983) op Playstation 4

 

 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.