Plaat voor je kop

Plaat voor je kop 84: Nadieh

Door Wouter Bessels op zaterdag 6 september 2014 13:00
  • ignore touch

    Nadieh © Universal

  • ignore touch

    Nadieh © Universal

mail pinterest

Er zijn vrij weinig Nederlandse zangeressen geweest die in korte tijd zoveel indruk met hun liedjes hebben gemaakt als Nadieh. ‘Windforce 11’ is in 1987 haar ‘single luck’, maar de artieste is meer dan een one hit wonder gebleken.

Vanaf haar doorbraak tot aan haar dood in 1996 is Nadieh (echte naam: Karin Meis) een opvallende verschijning. Ze is als singer-songwriter haar tijd vooruit, zeker in Nederland. Liedjes worden niet voor haar voorgekauwd, zij schrijft alles zelf en neemt grotendeels zelf de productie in handen. Feit is dat ze in 1985 haar tijd meeheeft, als ze wordt ontdekt door Hans Vermeulen. Nadieh is dan 27 en heeft in feite al een carrière achter de rug, als bandlid van de BB Band (hit: de truckerssong ‘Stille Willie’, bekijk deze clip waarin zij is te zien), samen met onder andere oud-Bots lid Kees Buenen.
Nadieh (Arabisch voor ‘roepster’) heet dan Karin Reyhani en is getrouwd met Iranees Zia Reyhani, met wie ze twee kinderen krijgt.
Haar in 1981 geboren dochter heet Nadiè. Ze plakt een ‘h’ achter die naam en daarmee is haar artiestennaam een feit.

Baha’i

Samen met Buenen buigt Nadieh zich in 1986 over haar eerste album “Land of Tá” dat bol staat van de invloeden uit de pop- en wereldmuziek. Het ene moment klinkt zij zo breekbaar als Joni Mitchell, dan weer gepassioneerd als Emmylou Harris of dromerig als Kate Bush. ‘Windforce 11’ is een juweel van een single met een melodielijn die niet uit je hoofd te krijgen is en is de aandachtstrekker van het album waarvoor Nadieh zowel een Zilveren Harp als een Edison krijgt. Het nummer over de profeet die het Baha’i-geloof sticht. Daarbij wordt er vanuit gegaan dat alle religies dezelfde bron hebben en wereldvrede het streefdoel is.
Baha’i speelt een grote rol in haar leven. Zo gelooft Nadieh dat zij vroeg komt te overlijden.

De opvolger “Company Of Fools” is mysterieuzer van karakter, maar ook kleurrijker. Nadieh werkt op die plaat deels samen met het succesvolle Engelse producersduo Stewart en Bradley James. Optreden doet ze weinig, maar wel baart zij opzien tijdens het Yamaha World Songfestival in Tokio, waarvoor zij haar nummer ‘Haifa Blue’ instuurt en ook daar uitvoert. Ligt het aan het feit dat haar muziek minder commercieel klinkt als op haar debuut of aan het feit dat ze weinig optreedt? In ieder geval is het succes voor “Company Of Fools” in eigen land minder groot.

Gianna Nannini

Nadieh besluit eind 1988 een andere weg in te slaan en broedt zij nog steeds op een internationale doorbraak. Nadat zij in Japan Gianna Nannini heeft ontmoet, raakt zij in de ban van de muziek van haar Italiaanse collega. “No Way Back” is een stuk steviger en laat een creatieve Nadieh van een hele andere kant zien. ‘So What!’ laat haar op haar rauwst horen en een verrassing is er met ‘Splendid Morning’, een duet met Colin Blunstone. Het vrolijke ‘Wasted Water’ komt nog het dichtst in de buurt van de stijl van haar debuutalbum.

Hulp krijgt ze van uitstekende sessiemusici als drummer Hans Eykenaar (hem komen we later bij o.a. Anouk en Kayak tegen), gitarist Bert Meulendijk en zelfs achtergrondzangeres Ruth Jacott. Het volwassen geluid komt mede dankzij de hulp van producer Larry Lee, maar de plaat slaat niet aan en Nadieh beraadt zich opnieuw op de toekomst. Op het in 1991 verschenen “Eye On The Waves” slaat zij de folkrichting in, maar weer mislukt een doorbraak op grote schaal.
Een jaar later gooit Nadieh het bijltje erbij neer, verhuist zij naar de Betuwe en houdt zij daarna zich vooral met paardrijden bezig.
Toch blijft ze muziek maken.

Nederlandstalig

Dat jaar, 1992, is ook de tijd waarin ik haar muziek ontdek. Ik kende ‘Windforce 11’ wel en hoorde ‘Lovers Eyes’ op de jaarlijks gratis plaat van de Platen-10-Daagse (“Warm Aanbevolen”!), maar ik kom er al snel genoeg achter dat haar platen veel meer zeggen. Ze klinken absoluut niet gemaakt met het oogpunt om er miljoenen mee te verkopen. Nadieh heeft een artistieke vrijheid en werkt met musici samen waarmee zij haar eigen wereld inkleurt tot zij er tevreden over is. Die eerste vier albums van haar tonen dat volledig aan. Als in 1994 een kleinschalige comeback volgt met “On My Own” komen haar Indonesische roots naar boven.

Tegelijkertijd begint ze ook Nederlandstalige teksten te schrijven, zowel voor haarzelf als voor Marco Borsato, Erik Mesie, Ruth Jacott (‘Leef Me’) en Paul de Leeuw. Zo spaarzaam met optredens als ze altijd is geweest, zo weinig staat ze ook in de laatste paar jaar van haar leven op de bühne. Toch doet ze in 1995 nog een theatertournee met haar zus Manon. Het is de laatste keer dat ze op landelijke schaal te zien is, om precies te zijn op 9 november van dat jaar geeft zij haar laatste concert. Begin 1996 wordt bij haar borstkanker vastgesteld en op 5 april overlijdt zij aan longembolie. Drie jaar later wordt een bloemlezing van haar Nederlandstalige werk postuum uitgebracht met als titel “Leef Me” en in 2006 volgt nog “Go Stand” met Engelstalig werk dat een productie is van de Nadieh Foundation.

Achtergrond

Na haar dood mag er dan een speciale foundation zijn opgericht, feit is wel dat Nadieh’s muziek zeer moeilijk verkrijgbaar is. Nummers verschijnen niet op compilatiealbums, op Spotify of via andere kanalen. Het heeft mij jarenlang moeite gekost voordat ik een paar ontbrekende albums heb kunnen toevoegen (ze zijn destijds redelijk goed verkocht), maar nog steeds jaag ik op exemplaren van de twee postume uitgaven. Het blijft een kwestie om de bakken van de tweedehands platenzaken goed in de gaten houden en de links van de talloze veilingsites op internet.

Waarom is het werk van Nadieh naar de verre achtergrond verplaatst? Is er geen interesse meer in om er iets mee te doen? Of liggen er problemen aan ten grondslag om bijvoorbeeld een keer een box uit te brengen met een bloemlezing uit haar fraaie werk? Ik durf te stellen dat Nadieh nog een grote schare fans in Nederland (en wellicht daar buiten) heeft.
Laatst ontdekte ik dat de website van de Nadieh Foundation niet meer actief is vanwege een conflict met één van de erven van Nadieh. Is dat wellicht de reden van de stilte rondom haar werk?
Inmiddels is haar dochter Nadiè in de voetsporen van haar moeder getreden. Kan zij zich niet een keer buigen over de muzikale erfenis van Nadieh?

PS. ‘Windforce 11’ is sinds vorig jaar ook niet meer te vinden in de Top 2000. Bij deze alvast een pleidooi om die single weer in de lijst terug te krijgen.

NADIEH – albums
Land of Tá (1986)
Company Of Fools (1988)
No Way Back (1989)
Eye On The Waves (1991)
On My Own (1994)
Leef Me (1999)
Go Stand (2006)

Op YouTube zijn een aantal clips, tv- en liveoptredens van Nadieh te zien. Een paar voorbeelden:

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.