Plaat voor je kop

Plaat voor je kop 139: The Serenes

Door Wouter Bessels op zaterdag 17 december 2016 13:00
  • ignore touch

    The Serenes - Barefoot and Pregnant. © Excelsior Recordings

  • ignore touch

    The Serenes. © Excelsior Recordings

mail pinterest

Bij sommige platen koester je herinneringen. Waar je ‘m voor het eerst zag staan, voor het eerst hoorde, voor het eerst kocht. Alle drie staan mij bij “Barefoot and Pregnant” van The Serenes diep in mijn geheugen gegrift.

The Serenes? Nooit van gehoord. Wa’s dat voor band?
Ik heb de laatste 25 jaar heel wat klasgenoten en later veel vrienden en kennissen bijna belaagd met het werk van deze groep die krap vijf jaar heeft bestaan. Na de vloedgolf van Friese bands, de zogenaamde ‘Friese bries’ in de jaren tachtig, viel er rond 1989 eindelijk weer eentje écht op. Met een eigen geluid, een eigen smoel en vooral hele sterke liedjes.

The Serenes ontstond in 1988 in Joure uit delen van de as van Toylets, het gothic-bandje van Paul Dokter. Samen met Theo de Jong verruilt hij de elektronica voor een breed landschap aan gitaren, in de stijl van The Feelies, beetje The Cure, Pixies, REM en iets verder terug Big Star. In Ale Bosma vinden ze hun bassist en Joan Hooghiemstra speelt drums, als ze een jaar later beginnen aan de opnames van “Barefoot and Pregnant”. Een plaat vol warme melancholieke songs, treffende teksten vol goed gekozen metaforen en bovenal een simpele, maar uitgediepte productie.

Melancholie

‘Rebecca’, ‘Voodoo economics’, 'Abiding place' en vooral ‘Good missionary’ en ‘The world is a woman’s breast’, ze luiden in de Nederlandse popmuziek een nieuw tijdperk in waar we anno 2016 nog steeds de vruchten van plukken. Eindelijk is er een groep die de overwegend Amerikaanse gitaarrock weet te combineren met een dosis melancholie, verlangen, dromerigheid en ruimte. Gitaarpartijen golven door elkaar en over elkaar heen, net als de zang van beide gitaristen Dokter en De Jong. Het natuurrijke Friese landschap verpakt in geluid. Bij The Serenes heb je het idee dat alles in de studio op z’n plek is gevallen. Alsof er iets magisch is gebeurd.

Lang duurt het Serenes-avontuur niet: Dokter en De Jong zijn elkaars tegenpolen. Nadat het debuut is verschenen (1990), krijgt de band een Edison in de categorie Pop Nationaal ziet Dokter het nog een klein jaartje aan, voordat hij vertrekt. Ook Bosma verlaat The Serenes (hij wordt vervangen door Pyter Kuipers), juist als de groep tekent bij BMG en de tweede plaat “Back to Wonder” gaat maken. Op dat album ontbreekt ieder spoor van Dokter, maar ook onder aanvoering van één kapitein op het schip levert dat een prachtplaat op. Daarna - na twee albums, vijf singles en honderden optredens - gaat het boek dicht en start De Jong met Slide, later Simmer geheten. Die band is geen lang leven beschoren en verdient zeker niet het predikaat dat The Serenes wel inmiddels heeft: roemrucht.

Johan

“Barefoot and Pregnant” zag ik begin jaren negentig bij tweedehands platenzaak Dropstyle in Hoorn in de etalage hangen. Een nieuw exemplaar die door een klant is besteld, maar - zo blijkt - niet is opgehaald. Voor 15 gulden neem ik hem mee, want ik heb dan al in Oor gelezen dat het een sterke plaat is. Als ik de plaat op de bewuste donderdagavond afreken, komt Jacco de Greeuw de winkel binnengelopen. De gitarist van Visions of Johanna. Hij levert exemplaren van de spiksplinternieuwe demotape af, die de groep kort daarvoor bij Mupo heeft opgenomen. Die verkoopt Dropstyle in een plastic mandje dat op de toonbank staat, vol met demotapes van andere bandjes. Jacco ziet dat ik de plaat van The Serenes meeneem. We raken aan de praat. Ik wil zijn band wel eens interviewen voor de schoolkrant. Dat gebeurt een paar weken later na een bandrepetitie.

‘Oh ja’, zegt Jacco na het interview, ‘wat vond je van het album van The Serenes?’ We praten lang over de plaat. Hoe die zijn liedjes heeft beïnvloed en hoeveel die plaat voor hem betekent. Een paar jaar later wordt Visions of Johanna omgedoopt tot Johan. De band tekent bij het kersverse Excelsior label en groeit, samen met Daryll Ann, tot het neusje van de zalm van wat men dan ‘alternatieve gitaarbands van eigen bodem’ noemt. Jaren later bekennen zowel De Greeuw als Jelle Paulusma (Daryll Ann) dat The Serenes muzikaal heel veel voor hen heeft betekend. Eigenlijk geldt dat voor de meeste muziek die bij Excelsior verschijnt. Een kunstvorm op zich.

Documentaire

The Serenes komen nooit meer bij elkaar. Ook niet voor de prachtdocumentaire die Omrop Fryslân in 2013 maakt over het maken van dat eerste album. Die bevat ook beelden van een optreden op Welcome To The Village, waarbij William Seen’s Transport Music de plaat integraal speelt, inclusief gastbijdragen van Jacco de Greeuw, Jelle Paulusma, Maurits Westerik en Anne Soldaat. Zo'n optreden waarvan je achteraf zegt: 'was ik er maar bij'.

Excelsior brengt rond die tijd “Barefoot and Pregnant” opnieuw uit in de “Re”-serie, inclusief een bonus cd met wat leftovers. Liedjes waarbij je je afvraagt waarom ze de plaat niet hebben gehaald. Maar de reden is simpel: óf ze zijn niet afgemaakt, óf ze passen er simpelweg niet op. Albums zijn in 1989 nog gemaakt voor vinyl, met 20-25 minuten muziek per kant.

De grote verrassing zit in de staart van de documentaire. Is er hoop op een reünie van The Serenes?
Met de kennis anno 2016: ik ben bang van niet.
Een halfbakken comeback is wel het laatste waar je op hoopt.
De herinneringen zijn mooi genoeg, met het debuut als één van de mooiste popplaten ooit gemaakt in ons land, inclusief Friesland.

Bekijk hieronder de documentaire over The Serenes.

THE SERENES – discografie
Barefoot and Pregnant (1990 / heruitgave 2013)
Back to Wonder (1993)


 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.