...
...
...
Music In Da House

Mark E. Smith van The Fall was een icoon in de Britse popmuziek

Door Koos Heeres op zaterdag 17 februari 2018 08:30
  • ignore touch

    The Fall in 1984. © Beggars Banquet

mail pinterest

Ruim veertig jaar lang was Mark E. Smith de frontman van de legendarische Engelse waveband The Fall. Op woensdag 24 januari overleed Smith op 60-jarige leeftijd aan de gevolgen van long- en nierkanker. Hij was een icoon in de Britse popmuziek,

The Fall heeft in vier decennia een indrukwekkende discografie opgebouwd. Naast de ongeveer 35 reguliere albums bracht de band uit Manchester vele liveplaten uit, Mark E. Smith kwam niet alleen in het nieuws door de muziek die hij met zijn band maakte, zijn dronkenschap en betrokkenheid bij vechtpartijen werden ook breed uitgemeten in de pers.

Maar het is toch vooral de muziek van The Fall, die altijd bij zal blijven. Al snel na de oprichting in 1976 kwam de band in beeld bij de legendarische Engelse radio-dj John Peel. The Fall nam diverse malen materiaal voor zijn bekende Peel Sessions. Peel, in 2004 overleden, omschreef de muziek van The Fall als volgt: 'Altijd anders, altijd hetzelfde'.

In 1978 debuteerde The Fall met het album 'Live At The Witch Trials'. Daarna volgde bijna elk jaar wel een nieuw album, waarvan 'Hex Enduction Hour' uit 1982 de beste is.  The Fall tekende in 1984 een contract bij het Beggars Banquet-label, destijds succesvol met onder andere Gary Numan en de discoformatie Freeez, bekend van de hit 'I.O.U.'.

Beggars Banquet bracht een paar schitterende albums uit, zoals 'The Wonderful And Frightening World Of...' (1984), 'This Nation's Saving Grace' (1985) en 'Bend Sinister' (1986). Er volgde een hele reeks 'catchy' singles, zoals 'No Bulbs 3' (1984), 'C.R.E.E.P.' (1984), 'Cruiser's Creek' (1985) en 'Mr. Pharmacist' (1986). Laatstgenoemde single was op woensdag 31 december 1986 mijn eerste kennismaking met The Fall. Ik kocht de vinylsingle op die dag bij de Elpee in Groningen.

Daarna schafte ik begin 1987 de single 'Hey Luciani' en de 12 inch 'There's a Ghost In My House' aan. In dat jaar verscheen ook de single 'Hit The North', een van de meest toegankelijke nummers van The Fall. Het album 'I Am Kurious Oranj' (1988), een soundtrack voor het ballet 'I Am Curious, Orange' van de dansgroep Michael Clark & Company, is een absoluut hoogtepunt in het indrukwekkende oeuvre van The Fall. Vooral de single 'Big New Prinz' is zeer pakkend.

In 1988 verscheen tevens het album 'The Frenz Experiment', met daarop de ook zeer hitgevoelige single 'Victoria', oorspronkelijk een nummer van The Kinks. Een jaar later volgden 'Seminal Live' en de single 'Cab It Up', met een onweerstaanbare kinderpianootje erin. Het bleken in 1989 de laatste releases voor Beggars Banquet te zijn. De band gaf zijn status als eeuwige indieband op door verrassend een contract te tekenen bij het grote Phonogram, dat tegenwoordig deel uitmaakt van Universal Music.

De overstap bleek gelukkig muzikaal gezien niet het einde van de band. Sterker nog, het eerste album voor Phonogram, 'Extricate' (1990) is een van de beste Fall-albums. Voor het eerst werd er geexperimenteerd met electronica. Dat was te danken aan de productie van het Engelse duo Coldcut, een zeer gerenommeerde naam in de Engelse dancemuziek.

Twee jaar eerder had Coldcut al een Top 40-hit gescoord met 'Doctorin' The House'. Op hun album 'What's That Noise' maakt Mark E. Smith een zeer geslaagd uitstapje naar de wereld van house en dance, Smith is namelijk brabbelend te horen in het nummer '(I'm) In Deep' , begeleid door een heerlijk housedeuntje. 

Op 'Extricate' werd de samenwerking tussen Smith en Coldcut dus voortgezet. De invloed van Coldcut is goed te horen op de single 'Telephone Thing'. Daarna verschenen op Phonogram de uitstekende platen 'Shift-Work' (1992) en 'Code:Selfish' (1993). Vorig jaar bracht Universal de drie Phonogram-albums opnieuw uit, maar dan uitgevoerd als een schitterende box met zes cd's.

De samenwerking tussen Phonogram en The Fall was ten einde en daarmee had de band zijn status als indieband weer terug. Bij het kleine Permanent-label verscheen in 1993 'The Infotainment Scan', een album waarop weer behoorlijk wat danceinvloeden te horen zijn. De single 'Why Are People Grudgeful?' bevat een hilarische cover van het Sister Sledge-nummer 'Lost In Music'. De wijze waarop Mark E. Smith de tekst mompelt, is fenomenaal.

The Fall ging stug door met platen uitbrengen. Het vermelden waard is zeker de dubbele cd-single 'Masquerade' uit 1998. Ook het in 1999 verschenen 'The Marshall Suite' is een van de beste albums van The Fall van de laatste twintig jaar. Een ideale manier om de muziek van The Fall te leren kennen is de box 'The Fall Boxset 1976-2007'. Daarop staan bijna alle singles die de band in ruim dertig jaar heeft uitgebracht.

De laatste jaren is The Fall gewoon doorgegaan met goede platen uit te brengen. 'Your Future, Our Clutter', in 2010 verschenen op Domino - het label van onder andere Arctic Monkeys en Franz Ferdinand), en de door Cherry Red uitgebrachte albums 'Ersatz GB' (2011) en 'Re-Mit' (2013) onderstrepen nog maar eens dat The Fall altijd relevante band is gebleven. Vorig jaar verscheen 'New Facts Emerge', dat waarschijnlijk het laatste album van The Fall zal zijn. Maar misschien volgen in de toekomst meer platen met niet eerder uitgebracht materiaal...

Ik heb zelf The Fall één keer live gezien. Dat was op donderdag 5 april 2001 in Het Bolwerk in Sneek. Zanger Mark E. Smith was stomdronken en stond het grootste gedeelte van het slechts drie kwartier durende optreden met de rug naar het publiek toe. Desondanks was het een memorabel optreden. Er kwamen zo’n twaalf nummers voorbij, waarvan er veel redelijk onbekend waren. 'Mr Pharmacist', oorspronkelijk uit 1986, was het bekendste nummer dat ten gehore werd gebracht.

In de loop van de jaren zijn er diverse uitstekende compilaties van The Fall verschenen. Een aanrader is '458489 A Sides' uit 1990, met daarop alle singles, die door Beggars Banquet tussen 1984 en 1989 zijn uitgebracht. De dubbelaar '458489 B Sides' bevat alle B-kantjes. Ook de vijf cd's tellende box '5 Albums', eveneens op Beggars Banquet verschenen, is zeer de moeite waard. En de compilatie 'Permanent Years (Paranoia Man In Cheap Sh*t Room)', bevat het beste werk uit de jaren negentig. Maar het meest compleet is de box 'Singles 1978 - 2016', uitgebracht in het najaar van 2017 door Cherry Red. De luxe uitvoering, bestaande uit zeven cd's, bevat maar liefst alle A- en B-kantjes van alle singles van The Fall.

 

 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.